Door Iwan Brave - Kritisch kijkend naar mezelf, voldoe ik eigenlijk aan het beeld van een relishopper. Niet dat ik hopte van religie naar religie, maar wel binnen de christelijke stroming van denominatie naar denominatie. Ik werd als baby rooms-katholiek gedoopt, maar ik heb veel zitvlees gesleten in EBG-kerken. In 2004 kreeg ik als losbandig levende christen ineens een ingeving en zei tegen mezelf: “Als ik mij niet dienstbaar ga stellen aan het leven, dan geeft God mij op.”

Dat jaar trad ik in het huwelijk en heb ik mij (opnieuw) laten dopen in de Mormonenkerk in Paramaribo.

Hoewel altijd overtuigd christen, wees ik resoluut de stelling van de hand dat Christus gestorven is “voor onze zonden”. Ik vond dat je daarmee alle verantwoordelijkheid buiten jezelf plaatst. “Hoe kan iemand die al tweeduizend jaar eerder geleefd heeft, dat doen voor zonden die ik nu pleeg?” wierp ik simplistisch tegen. Na recente verdieping ben ik mijn levenslange dwaling gaan inzien. Christus kwam in zijn tijd om de mensheid te redden. En dat is de overwinning, die wij geërfd hebben. Satan dacht met het verraad van Judas dat hij Christus had uitgeschakeld. Maar dat was nou juist onderdeel van het ‘volbrachte’ plan. Een troostrijk idee, waaraan ik mij graag vasthoud.

Zij die beweren tot de ‘enige ware kerk’ te behoren waarschuwen nadrukkelijk voor ‘valse profeten’. Maar hoe herken je dan de ware kerk en wie zegt dat zij zelf geen valse profeten zijn? Daarin moet je je laten leiden door de Heilige Geest, is het antwoord. De vraag is dan weer: hoe herken je diens influistering? Wat mij erg aansprak van de Mormonen, is hun sterke onderlinge saamhorigheid. Maar het Boek van Mormon, als ‘aanvulling’ op de bijbel, kon bij mij niet in. Ik had toch sterk het gevoel je vooral een witte Amerikaan moest zijn om de mogelijke hallucinaties van Joseph Smit als (valse) ‘profetieën’ te omarmen.

Na mijn ‘bekering’ tot de Mormonen ben ik alsnog beland in de goot. Toch was geloof mijn houvast om uit de duistere grotten van mijn drugsverslaving te klauteren. “Heer, als dergelijke duisternis bestaat, dan weet ik ook dat U bestaat”, overwon ik mijn angsten. Weer bovengronds, werd ik opgevangen door een christelijk opvangcentrum voor drugsverslaafden van de Volle Evangelie. Daar bracht ik een maand intern door in het district Para. In die periode drong eindelijk de diepere betekenis van de Bijbel tot mij door. Ook trok ik de conclusie dat mijn gang naar de Mormonenkerk een afdwaling was in mijn zoektocht naar de ‘ware kerk’.

Toen ik eind 2006 in Amsterdam terugkeerde, meldde ik mij aan voor een ambulant afkickprogramma bij het Jellinek. Zo kwam ik tot een combinatie van spirituele en aardse ‘innerlijke opschoning’. Het afgelopen jaar heb ik mijn deur opengehouden voor Jehova’s Getuigen. Hierdoor heb ik nog meer ‘nauwkeurige kennis’ van de Bijbel opgedaan. Wil je de ware kerk ontdekken, dan moet je je durven open te stellen voor allerlei profeten om valse van goede te kunnen ondescheiden. Bij de Jehova’s heb ik een bijbelstudieprogramma gevolgd. Aangekomen bij het punt van dopen, haakte ik af. “Hoe vaak moet een mens zich laten dopen?” wierp ik de vraag op. Ik heb ook eerlijk gezegd dat het bij mij niet ingaat dat prediken van ‘deur tot deur’ een noodzakelijke voorwaarde is om volgens Gods woord te leven.

In Para was ik trouwens al gestuit op het antwoord op wat ‘de ware kerk’ is. Toen ik las dat Christus zei: “Waar twee of meer vergaderen in mijn naam, ben ik in hun midden”, ervoer ik dat als bevrijdend. Hieruit concludeerde ik dat alle christelijke denominaties de ware kerk vormen. Maar hoe zit het dan met al die andere niet-christelijke religiën? Bevinden al die miljarden mensen zich op een dwaalspoor? Ook dat gaat er bij mij niet in: onze ingenieuze Schepper kan onmogelijk zo’n mislukt plan erop nahouden. De ware weg naar God is gewoon cultureel bepaald. Goede Vrijdag heb ik daarom – bevrijd van religieuze beknottingen – uitbundig maar wel drugsvrij gevierd tijdens een mega houseparty.

Iwan Brave